Edward Weston (ur. 24 marca 1886, zm. 1 stycznia 1958) – uważany za najbardziej wpływowego amerykańskiego fotografa swoich czasów.

Swoją przygodę z fotografią rozpoczął w 1902 roku, sam nauczył się podstaw fotografii i zaczął jeździć po kraju wykonując zdjęcia portretowe. W 1908 roku rozpoczął naukę w Illinois Collage of Photography. Swoje własne studio założył w 1911 roku w Tropoico w Kaliforni. W ówczesnym czasie zyskuje coraz większe uznanie, jego fotografie wystawiane są na licznych wystawach a   artykuły publikowane w takich czasopismach jak: American Photography, Photo Era. W tym okresie jego zdjęcia charakteryzował styl typowy dla piktorialistów.

W 1922 roku nastąpił punkt zwrotny w karierze Westona. Porzucił swój dotychczasowy styl a jego fotografie stały się bardziej skupione na detalu oraz formie. „Miękkie”, zamglone obrazy zastąpił niezwykle precyzyjnymi i „ostrymi” fotografiami. Wykonywał zdjęcia zakładów przemysłowych oraz zainteresował się konstrukcjami. W 1922 roku podczas pobytu u siostry mieszkającej w Middletown w stanie Ohio, zrobił pierwsze zdjęcia przemysłowe na których prezentował Hutę Stali w Armco.

W 1923 roku wyjeżdża do Meksyku gdzie zakłada studio fotograficzne wraz z Tiną Modotti. W tym okresie powstaje wiele ważnych w jego twórczości portretów i aktów.

Ideą fotografii aktu Westona nie było wzbudzanie pożądania czy ukazanie seksualności poprzez nagość ale potraktowanie ciała jako tworzywa rzeźbiarskiego, wydobywając z niego piękno osiągane poprzez światło i cień. Fotografie aktów charakteryzowały się subtelnym oraz perfekcyjnym ujęciem ciała ludzkiego. Jego twórczość w tej dziedzinie podzielona została na dwa etapy:

- do połowy lat 30’ gdzie ciało wyraża abstrakcyjny obraz a tożsamość modelki pozostaje w ukryciu,

- od połowy lat 30’ gdy na zdjęciach pojawiają się twarze modelek a ich tożsamość nabiera znaczenia.

Edward Weston lubił też  fotografować obiekty, będące dziełem natury – elementy pejzażu, warzywa, rośliny. Jego zdjęcia martwej natury zyskały ogromną sławę a nowatorskie podejście do sposobu ich przedstawiania, wywarły duży wpływ na późniejszą fotografię. Fotografowanie pojedynczych obiektów, pozbawionych otoczenia, miało uwypuklić ich doskonałość oraz prostotę. W zdjęciach Westona przestaje mieć znaczenie przedmiot- ważne jest by fotografia pokazywała jego piękno. W swoich pracach artysta starał się zgłębić erotyczną tajemnicę, co obecne jest nawet w fotografiach martwej natury, które nieprzypadkowo budzą erotyczne skojarzenia.

W zdjęciach krajobrazu Watson poszukiwał symetrii oraz starał się uwydatnić geometryczne kształty. Swoje mistrzostwo pokazał na fotografiach rezerwatu w Point Lobos.

W 1932 roku Edward Weston wraz z Anselem Adamsem i innymi fotografami, założył grupę „f/64″, która odegrała ważną rolę w promowaniu „fotografii bezpośredniej”. W 1937 i 1938 r jako pierwszy z fotografów otrzymuje stypendium Guggenheima. Swoje ostatnie zdjęcie zrobił w 1948 roku kiedy to choroba Parkinsona uniemożliwiła mu  dalszą pracę.